Author :
Abstract
Müasir dövrdə yeni kommunikasiya imkanları və formalarının ortaya çıxması mədəniyyətlə bağlı məsələləri xüsusilə aktuallaşdırır və qarşılıqlı anlaşma, tolerantlıq və ünsiyyət tərəfdaşlarının mədəniyyətlərinə hörmət tələb edir. “Dil və mədəniyyət” əsərində qeyd olunur ki, müxtəlif milli mədəniyyətlərə mənsub iştirakçılar arasında adekvat kommunikasiya yalnız mədəniyyətlərarası ünsiyyət vasitəsilə mümkündür. Dil, mədəniyyətin əsas daşıyıcısı olaraq milli-mədəni dəyərləri nəsildən-nəslə ötürür və insanları həm birləşdirən, həm də ayıran rol oynayır. Hər bir dil öz mədəniyyətini daha dolğun ifadə edir, digər dillərdə isə müəyyən anlayışların tam tərcüməsi çətin olur. Tarixi baxımdan, Sokrat şifahi və yazılı nitq arasındakı fərqləri vurğulamış, E. Gellner yazının sosial differensiasiya və mədəniyyət üzərindəki rolunu təhlil etmiş, İntibah dövrü və Avropa fəlsəfəsi dilin struktur və funksiyalarının tədqiqinə böyük töhfə vermişdir. Müasir dövrdə isə dil fəlsəfəsi, müqayisəli-tarixi dilçilik, etnoqrafik tədqiqatlar və sosial-psixoloji yanaşmalar mədəniyyətlərarası ünsiyyətin əhəmiyyətini vurğulayır. Dillərin qarşılıqlı əlaqəsi sosial və mədəni normalar, kommunikativ sferalar və semantik məlumatların bir mədəniyyətdən digərinə ötürülməsi vasitəsilə formalaşır. Bu qarşılıqlı əlaqə uzunmüddətli və məqsədyönlüdür, dillərin zənginləşdirilməsi və mədəni ünsiyyətin inkişafı ilə nəticələnir, beləliklə, müxtəlif mədəniyyətlərin dialoqu və qarşılıqlı anlaşması təmin edilir.
Keywords
Abstract
In the contemporary era, the emergence of new communication opportunities and forms has particularly highlighted cultural issues, requiring mutual understanding, tolerance, and respect for the cultures of communication partners. As noted in Language and Culture, adequate communication between participants belonging to different national cultures is only possible through intercultural interaction. Language, as the primary carrier of culture, transmits national and cultural values from generation to generation and functions both to unite and distinguish people. Each language conveys its associated culture more fully, while translating certain concepts into other languages is often challenging. Historically, Socrates emphasized the differences between oral and written speech, E. Gellner analyzed the role of writing in social differentiation and culture, and the Renaissance and European philosophy contributed significantly to the study of language structures and functions. In the modern context, linguistic philosophy, comparative-historical linguistics, ethnographic research, and socio-psychological approaches emphasize the importance of intercultural communication. The interaction of languages is shaped by social and cultural norms, communicative spheres, and the transfer of semantic and evaluative information from one culture to another. This interaction is long-term and purposeful, leading to the enrichment of languages and the development of cultural communication. Consequently, it fosters dialogue and mutual understanding between different cultural communities, ensuring that diverse cultural experiences are adequately represented and preserved.
