Author :
Abstract
Bu çalışma, hızlı kentleşme ve karmaşık çok katmanlı idari yapısıyla dikkat çeken Bükreş Metropoliten Alanının yönetim dinamiklerini incelemektedir. Mevcut literatür çoğunlukla kentin fiziksel büyümesine odaklansa da yönetimsel zorlukların yerel aktörlerin perspektifinden anlaşılmasına yönelik çalışmalar sınırlıdır. Bu boşluğu doldurmak amacıyla araştırma, Bükreş’te uygulanagelen metropolitan yönetim modeli'nin mevcut durumunu ve etkinliğini analiz etmek için nitel durum çalışması (case study) desenini benimsemiştir. Araştırma verileri; yerel yöneticiler (sektör ve bükreş belediyesi yetkilileri) ve akademisyenlerden oluşan 10 paydaş ile gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla toplanmış ve MAXQDA yazılımı kullanılarak analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, Bükreş'in Anwar Shah’ın "Eşgüdümsüz İki Kademeli Metropoliten Yönetim" modelinin tipik bir örneği olduğunu ortaya koymaktadır. Analizler kritik bir gerilime işaret etmektedir: Sektör belediyelerinin (ilçelerin) sahip olduğu güçlü özerklik, yerel ihtiyaçlara hızlı yanıt verilmesini sağlasa da aynı zamanda parçalı bir idari yapı yaratarak siyasi çatışmalara, mali bağımlılığa ve büyük altyapı projelerinde koordinasyon eksikliğine yol açmaktadır. Çalışma, ADIZMB gibi gönüllü birliklerin iş birliği potansiyeli sunmasına rağmen, kentin "parçalı" yapısını aşmak için yapısal reformların gerekli olduğu sonucuna varmaktadır. Ayrıca araştırma, Türkiye için karşılaştırmalı bir perspektif sunarak, bölgesel kalkınma ajanslarının yetkilerinin artırılmasının ve metropoliten yönetimlerle daha doğrudan entegre edilmesinin, hızla kentleşen bölgelerde stratejik uyumu ve kaynak verimliliğini artırabileceğini öne sürmektedir.
Keywords
Abstract
This study investigates the current situation and governance dynamics of the Bucharest metropolitan area, a region characterized by rapid urbanization and a complex multi-layered administrative structure. While the existing literature often focuses on the physical expansion of the city, there is a limited understanding of the governance challenges from the perspective of local actors. To address this gap, the research adopts a qualitative case study design to analyze the effectiveness of the Bucharest Metropolitan Governance Model. Data were collected through semi-structured interviews with 10 key stakeholders, including local authorities (sectors and Bucharest municipality members) and academics. Then analyzed using MAXQDA software. The findings reveal that Bucharest exemplifies Anwar Shah’s "Uncoordinated Two-Tier Metropolitan Governance" model. The analysis highlights a critical tension: while the strong autonomy of sector municipalities (districts) allows for local responsiveness, it simultaneously creates a fragmented administrative structure, leading to political conflicts, financial dependence, and a lack of coordination in major infrastructure projects. The study concludes that although voluntary associations like ADIZMB offer potential for cooperation, structural reforms are necessary to overcome the "feudal" fragmentation of the city. Furthermore, the research provides a comparative perspective for Turkey, suggesting that empowering regional development agencies and integrating them more directly with metropolitan administrations could enhance strategic alignment and resource efficiency in rapidly urbanizing regions.
