Author :
Abstract
Bu makale, çağdaş görsel kültürde zaman ve belleğin kuir zamansallık kavramı üzerinden nasıl yeniden yapılandırıldığını incelemektedir. Kuir kuram ve kültürel çalışmalar literatüründen beslenen çalışma, doğrusal, ilerlemeci ve heteronormatif zaman anlayışlarının görsel temsil, beden ve bellek pratikleri aracılığıyla nasıl sorgulandığını tartışmaktadır. Bu bağlamda kuir zamansallık, geçmiş, şimdi ve gelecek arasındaki ilişkileri sabitlemek yerine parçalı, belirsiz ve spekülatif biçimlerde yeniden düşünmeye imkân tanıyan eleştirel bir çerçeve olarak ele alınmaktadır. Makale, söz konusu kuramsal tartışmayı somutlaştırmak amacıyla Türkiye’den bir çağdaş sanat sergisini -Rest in Pieces, Ahmet Rüstem Ekici ve Hakan Sorar- örnek vaka olarak analiz eder. Sergide arkeolojik formlar, dijital teknolojiler (yapay zekâ üretimleri, üç boyutlu baskı) ve küratoryal stratejiler aracılığıyla zamanın lineer olmayan deneyimleri görünür kılınmakta; beden, ölüm ve bellek arasındaki ilişkiler yeniden yorumlanmaktadır. Çalışma, çağdaş görsel kültürü geçmiş, şimdi ve gelecek arasındaki ilişkilerin müzakere edildiği eleştirel bir alan olarak konumlandırarak, bellek, temsil ve zamansallık üzerine güncel kuramsal tartışmalara katkı sunmayı amaçlamaktadır.
Keywords
Abstract
This article examines how time and memory are reconfigured in contemporary visual culture through the concept of queer temporality. Drawing on queer theory and cultural studies, the study discusses how linear, progressive, and heteronormative conceptions of time are questioned through practices of visual representation, embodiment, and memory. Within this framework, queer temporality is approached as a critical lens that enables fragmented, indeterminate, and speculative ways of rethinking the relationships between past, present, and future, rather than fixing them within stable narratives. To concretize this theoretical discussion, the article analyzes a contemporary art exhibition from Turkey, Rest in Pieces by Ahmet Rüstem Ekici and Hakan Sorar, as a case study. The exhibition employs archaeological forms, digital technologies (AI-generated images and three-dimensional printing), and curatorial strategies to render non-linear experiences of time visible and to reinterpret the relationships between body, death, and memory. By positioning contemporary visual culture as a critical site where past, present, and future are continuously negotiated, the article aims to contribute to current theoretical debates on memory, representation, and temporality.
