Author :
Abstract
Bu çalışma, iç mimarlık öğrencilerinin yapılandırılmış bir balkon gözlem çalışması aracılığıyla gündelik mimari öğelerden makul kullanıcı profilleri nasıl çıkardıklarını incelemektedir. Çevre ve psikoloji odaklı üst düzey bir ders kapsamında konumlanan çalışma, çevresel okuma becerisini tasarım üretimi ve anlatı kurgusundan önce gelen temel bir pedagojik yetkinlik olarak ele almaktadır. İki iyi uygulama öğrenci örneğine odaklanan araştırma; mobilya düzeni, mekânın kapatılma biçimleri, malzeme izleri ve kullanım göstergeleri gibi gözlemlenebilir mekânsal ipuçlarının, disiplinli yorumlama süreçlerini nasıl desteklediğini analiz etmektedir.
Öğrenciler tarafından üretilen fotoğraflar, açıklamalı gözlem formları ve çizgi roman tarzı görsel anlatıların nitel içerik analizi yoluyla incelenmesi sonucunda üç temel bulgu ortaya konmuştur. Birincisi, gözlem ile yorum açık biçimde ayrıştırıldığında, öğrencilerin spekülatif varsayımlara dayanmadan, temellendirilmiş ve olasılıksal kullanıcıya ilişkin çıkarımlar geliştirebildikleridir. İkincisi, balkonların, aynı mimari bağlam içinde dahi mekânsal sahiplenmenin mikro ölçekteki farklılaşmalarını görünür kılan, analitik açıdan zengin gündelik mekânlar olarak öne çıktığıdır. Üçüncüsü ise, görsel anlatıların analitik akıl yürütmeden sonra konumlandırıldığında, birincil bir hikâye anlatma aracı olmaktan ziyade, çıkarılan kullanıcı profillerinin tutarlılığını sınayan bir kontrol mekanizması işlevi gördüğüdür.
Elde edilen bulgular, gündelik mimari öğelerin iç mimarlık eğitiminde gözlemsel disiplin, yorumsal temkin ve kullanıcı odaklı duyarlılık geliştirmedeki pedagojik değerini ortaya koymaktadır. Çalışma, yapılandırılmış çevresel okuma egzersizlerinin, yaşanan mekânla yansıtıcı ve kanıta dayalı bir etkileşimi nasıl destekleyebileceğini göstererek tasarım pedagojisine katkı sunmaktadır.
Keywords
Abstract
This study examines how interior architecture students infer plausible user profiles from everyday architectural elements through a structured balcony observation exercise. Positioned within an upper-level course on environment and psychology, the study foregrounds environmental reading as a pedagogical skill that precedes design production and narrative construction. Focusing on two best-practice student cases, the research analyzes how observable spatial cues such as furniture arrangement, enclosure strategies, material traces, and signs of use support disciplined interpretive reasoning.
Using qualitative content analysis of student-produced photographs, annotated observation sheets, and comic-style visual narratives, the study identifies three key findings. First, when observation and interpretation are explicitly separated, students are able to formulate grounded and probabilistic user-related inferences without relying on speculative assumptions. Second, balconies emerge as analytically rich everyday spaces that reveal micro-scale variations in spatial appropriation even within the same architectural context. Third, visual narratives, when positioned after analytical reasoning, function as a consistency check that tests the plausibility of inferred user profiles rather than serving as a primary storytelling device.
The findings highlight the pedagogical value of everyday architectural elements in cultivating observational discipline, interpretive restraint, and user-oriented sensitivity in interior architecture education. The study contributes to design pedagogy by demonstrating how structured environmental reading exercises can support reflective and evidence-informed engagement with lived space.
