Author :
Abstract
Tiyatro sanatında karakter, tarihsel olarak eylemin temsili aracılığıyla anlam kazanmış temel bir anlatım ögesi olarak ele alınmıştır. Antik Yunan'dan itibaren Aristotelesçi mimesis anlayışı doğrultusunda karakter, bağımsız bir özne olmaktan ziyade eylemi görünür kılan ve düşünceyi temsil aracı olarak konumlandırılmıştır. Ancak toplumsal, felsefi ve estetik yapılarda meydana gelen dönüşümler, tiyatroda gerçeklik algısını değiştirmiş; bu değişim eylem, öykü ve karakter arasındaki ilişkinin yeniden tanımlanmasına yol açmıştır. Bu çalışma, tiyatroda karakter temsilinin Antik dönemden çağdaş tiyatroya uzanan süreçte nasıl dönüştüğünü, dönemleri kesin sınırlarla ayırmak yerine karşılaştırmalı iç içe geçmiş bir anlatımla incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda karakterin temsiliyeti, her dönemin baskın gerçeklik anlayışı ve eylem kavrayışıyla değerlendirilmiştir. Çalışma, tiyatroda karakter kavramının sabit bir yapıdan ziyade tarihsel ve bağlamsal bir olgu olduğunu ortaya koyarak, çağdaş tiyatroda karakter temsiline ilişkin kuramsal tartışmalara katkı sunmayı hedeflemektedir.
Keywords
Abstract
In theatre, character has historically been understood as a fundamental expressive element through which action represented. Since Ancient Greek theatre, particularly within the Aristotelian framework of mimesis, character has been positioned not as an autonomous subject but as a representational vehicle on stage. However, transformations in social, philosophical of reality in theatre, leading to a reconfiguration of the relationship between action, narrative and character. This study aims to examine the transformation of character represantation in theatre from Antiquity to contemporary practices through a comparative and interwoven analytical approach rather than rigid periodization. Character representation is therefore analyzed in relation to shifting conceptions of reality and action across historical periods. This study argues that character in theatre should be understood not as a fixed entity but as a historically contingent construct shaped by changing aesthetic and ideological conditions, contributing to ongoing theoretical debates on character representation in contemporary theatre.
