Author :
Abstract
Bu çalışma, Euripides’in Troyalı Kadınlar adlı tragedyasını dramaturji disiplininin sunduğu kavramsal ve analitik araçlar aracılığıyla incelemeyi amaçlamaktadır. Nitel araştırma yöntemlerinden içerik analizine dayalı olarak gerçekleştirilen bu analiz; oyunun kimlik, ortam ve dramaturji çözümlemesi başlıkları altında yapısal, tematik ve simgesel bileşenlerini sistematik biçimde ilgili başlıklar altında değerlendirmiştir. Çalışmada, metnin Aristotelesçi serim, düğüm, çözüm şemasına dayanmayan anlatı yapısının, dramatik ilerlemeden çok savaş sonrası yıkımın art arda birikmesi üzerine kurulu olduğu yapılan dramaturjik tespitler çerçevesinde ortaya konmuştur. Analiz sonucunda, oyunun asal temasının savaşın kazananı olmadığı ve iktidarın zafer anında dahi etik bir çöküş ürettiği düşüncesi etrafında şekillendiği belirlenmiştir. Karakter yapıları, aksiyon yönelimleri, simgeler ve dokusal birimler üzerinden yapılan inceleme, metnin fiziksel eylemden çok sonuçların ve tanıklığın sahnelenmesine dayalı bir dramaturjik anlatı biçiminin ağırlıkta olduğunu göstermektedir. Çalışma, Troyalı Kadınlar’ın yalnızca tarihsel bir tragedya değil; iktidar, şiddet ve bellek ilişkisini güncel bağlamlarda yeniden üretme potansiyeline sahip güçlü bir sahneleme metni olduğunu ortaya koymaktadır. Metnin iktidar, şiddet ve bellek ilişkisini yapısal düzeyde kurma biçimi, günümüz tiyatrosu ve sahneleme biçimleri için eleştirel ve politik bir sahneleme zemini üretmektedir. Bu bağlamda değerlendirildiğinde, oyun metninin çağdaş sahneleme pratiklerine yön verebilecek güçlü bir dramatik anlatı yapısına sahip olduğu bu inceleme kapsamında yapılan kalitatif tespitler çerçevesinde ileri sürülmektedir.
Keywords
Abstract
This study aims to examine Euripides’ The Trojan Women through the conceptual and analytical framework provided by the discipline of dramaturgy. Conducted based on qualitative research methodology, specifically content analysis, the study systematically evaluates the structural, thematic, and symbolic components of the play under the interconnected headings of identity, context, and dramaturgical analysis. Within the scope of the dramaturgical findings, it has been demonstrated that the play does not adhere to an Aristotelian exposition, complication, resolution scheme; rather than progressing through linear dramatic action, its narrative structure is constructed upon the cumulative intensification of post-war devastation. The analysis identifies the principal thematic axis of the work as the assertion that war produces no true victor, and that power, even at the very moment of triumph, generates an ethical collapse. An examination of character configurations, actional orientations, symbolic elements, and textual units reveals that the dramaturgical mode of narration is grounded less in the staging of physical action than in the representation of consequences and acts of witnessing. In this respect, the play foregrounds testimony and aftermath over conventional dramatic progression. The study ultimately argues that The Trojan Women should be understood not merely as a historical tragedy, but as a potent performance text capable of rearticulating the relationship between power, violence, and memory within contemporary contexts. The structural articulation of these dynamics within the text generates a critical and political staging ground for present-day theatrical practices. Accordingly, the qualitative findings advanced in this research suggest that the play possesses a robust dramatic architecture capable of informing and shaping contemporary staging strategies.
