7-11 Yaş Dönemi Çocuklarda Namaz Bilinci Oluşturma ve David R. Krathwohl Duyuşsal Alan Taksonomisi Üzerinden Örneklendirme
Author :
Abstract
Din; kültür, tarih ve sosyal bağlamdan ayrı düşünülemeyen; inanç ilkeleri, hüküm ifade eden davranış şekilleri ve ibadet pratikleriyle tekdüze yapı içeren bir sistemdir. Bu bağlamda dinler, inananlarından inanç ilkelerini kabul etmelerini, bu ilkeleri istendik davranışa dönüştürerek içselleştirmelerini ve hayatta da görünür kılmalarını talep etmektedir. Bu inanç ilkeleri, dinlerin hem bireysel dindarlık şekillerini hem biçimlerini hem de sosyal alanlarını düzenleyen temel dinamikler olarak işlev görmektedir. 7–11 yaş, çocuklarda namaz bilinci oluşturma ve dinî inanç, davranış ve ibadet ekseninde alışkanlıkların temellerinin atıldığı önemli bir süreci kapsamaktadır. Dönem çocuğu bu süreçte soyut bir kavram olan, uygulama ile somutlaştırılacak namazı bir ibadet olarak anlamlandırmakta zorlanabilir; bununla birlikte özdeşleşerek, model alarak ve tekrarlayarak davranış geliştirmeye oldukça açıktır. Namaz bilincinin kazandırılmasında aile, çevre ve akran çevrenin yaklaşımı oldukça önemlidir. Çocuklara namazın Allah’a ulaşma, iletişim kurma, sığınma ve huzur bulma noktasında önemli bir ibadet olduğu, namaz kılmanın sadece bir görev olmadığı çocuğun içine doğduğu ilk mekân olan ailede sevgi ve muhabbet ortamında güzel örneklerle anlatılmalıdır. Nitel araştırma yaklaşımıyla yapılan çalışmanın, verilerin toplanması aşamasında doküman incelemesinden, verilerin değerlendirilmesi noktasında da konu ile ilgili din eğitimi literatürü başta olmak, pedagojik, psikolojik içerikli temel ve güncel kaynaklardan yararlanılmış olup, namaz bilinci oluşturma da süreç olarak David R.Kratwohl Duyuşsal Alan Taksonomisi üzerinden örneklendirilecektir.
Keywords
Abstract
Religion is a system that cannot be considered independently of cultural, historical, and social contexts, and it exhibits an integrated structure consisting of belief principles, normative patterns of behavior, and forms of worship. In this regard, religions require believers not only to adopt these principles of faith but also to internalize them by transforming them into desired behaviors and making them visible in daily life. These principles function as fundamental dynamics shaping both individual forms of religiosity and the social sphere.The period between the ages of 7 and 11 represents a critical developmental stage in which the foundations of religious awareness and worship habits—particularly prayer (ṣalāh)—are established in children. During this stage, children may experience difficulty in making sense of prayer, which is an abstract concept that becomes concrete through practice. Nevertheless, they are highly receptive to developing behaviors through identification, modeling, and repetition. In the acquisition of prayer awareness, the attitudes and approaches of the family, social environment, and peer groups play a decisive role. In this process, prayer should be presented not merely as an obligation but as a meaningful act of worship through which the individual communicates with God, seeks refuge, and attains inner peace. This understanding should be conveyed through positive examples within a loving and supportive family environment, which constitutes the child’s primary social setting.This study adopts a qualitative research approach. Document analysis was used in the data collection process, while the analysis of the data drew upon the literature on religious education as well as fundamental and contemporary pedagogical and psychological sources. Furthermore, the process of developing prayer awareness is exemplified within the framework of the Affective Domain Taxonomy proposed by David R. Krathwohl.
