Author :
Abstract
Bu çalışma, manevî danışmanlık alanında engelli bireylerin nasıl “makbul danışan” öznesi olarak inşa edildiğini sosyolojik bir perspektifle incelemektedir. Engellilik, yalnızca bireysel bir farklılık değil, aynı zamanda toplumsal normlar, söylemler ve duygusal beklentiler aracılığıyla şekillenen bir deneyim olarak ele alınmaktadır. Çalışma, kuramsal ve doküman temelli bir analiz yaklaşımına dayanmakta; manevî danışmanlık, engellilik sosyolojisi ve duygular sosyolojisi literatürünü birlikte değerlendirmektedir. Analiz sürecinde sabır, şükür ve imtihan kavramlarının, engelli bireylerden beklenen uyum, kabullenme ve minnettarlık gibi normatif tutumları nasıl ürettiği incelenmektedir. Bu kavramların, bireysel baş etme stratejilerinin ötesinde, belirli duyguların meşru, diğerlerinin ise sorunlu olarak tanımlandığı bir çerçeve oluşturabildiği gösterilmektedir. Bu doğrultuda geliştirilen “makbul engelli danışan” kavramı, manevî danışmanlık alanında işleyen özne üretim süreçlerini görünür kılmaktadır. Çalışma ayrıca bu çerçevenin dışında kalan bireylerin nasıl “makbul olmayan” danışan olarak damgalanabildiğini tartışmaktadır. Elde edilen bulgular, manevî danışmanlığın yalnızca destek sunan bir alan olmadığını; aynı zamanda eşitsizlikleri bireyselleştirebilen ve eleştirel talepleri sınırlayabilen bir yapıya dönüşebildiğini göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, manevî danışmanlığın engellilik bağlamında daha eleştirel ve hak temelli bir perspektifle yeniden düşünülmesi gerektiğini önermektedir.
Keywords
Abstract
This study examines how individuals with disabilities are constructed as “acceptable clients” within the field of spiritual counseling from a sociological perspective. Disability is approached not merely as an individual condition, but as a socially shaped experience constituted through norms, discourses, and emotional expectations. The study adopts a theoretical and document-based analytical framework, drawing on the literature of spiritual counseling, disability studies, and the sociology of emotions. The analysis focuses on how the notions of patience, gratitude, and divine testing function in producing normative expectations such as compliance, acceptance, and thankfulness among individuals with disabilities. These concepts are shown to operate beyond individual coping strategies, forming a framework in which certain emotional expressions are legitimized while others are problematized. Within this context, the concept of the “acceptable disabled client” is developed to make visible the processes of subject formation operating in the field of spiritual counseling. The study also discusses how individuals who fall outside this normative framework may be labeled as “unacceptable” clients. The findings suggest that spiritual counseling is not solely a supportive practice, but may also function as a mechanism that individualizes inequalities and constrains critical demands. Ultimately, the study argues for a reconsideration of spiritual counseling within the context of disability through a more critical and rights-based perspective.
