Yerel Afet Yönetimi Kapasitesinin Çok Aktörlü Anali-zi: Erzurum Örneğinde Kurumsal Eşgüdüm, Bilimsel Risk Bilgisi ve Risk İletişimi
Author :
Abstract
Bu çalışma, yüksek deprem riski taşıyan Erzurum’da yerel afet yönetimi kapasitesinin çok aktörlü yapısını kurumsal eşgüdüm, bilimsel risk bilgisi ve risk iletişimi ekseninde incelemektedir. Araştırma, yerel afet kapasitesini yalnızca resmî planlarda tanımlanan görevler üzerinden değil, bu görevlerin sahadaki uygulama karşılığı, kurumlar arası veri paylaşımı ve yerel kırılganlıkların yönetimi üzerinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Nitel durum çalışması deseninde tasarlanan araştırmada Türkiye Afet Müdahale Planı, Türkiye Afet Risk Azaltma Planı, Erzurum İl Afet Risk Azaltma Planı, Erzurum Büyükşehir Belediyesi stratejik planları, performans programları ve Atatürk Üniversitesi Deprem Araştırma Merkezi raporları belge analiziyle incelenmiş; AFAD Erzurum İl Müdürlüğü, Erzurum Valiliği, Erzurum Büyükşehir Belediyesi ve Atatürk Üniversitesi Deprem Araştırma Merkezi temsilcilerinden alınan kurumsal görüşlerle birlikte yorumlanmıştır. Bulgular, Erzurum’da yerel afet kapasitesinin belge ve kurumsal yapılanma düzeyinde geliştiğini, ancak planların uygulama, veri paylaşımı, bilimsel risk bilgisinin karar süreçlerine aktarılması ve halka dönük risk iletişimiyle bütünleşmesinde sınırlılıklar bulunduğunu göstermektedir. Özellikle sert kış koşulları, yüksek rakım, ulaşım bağlantıları, barınma ve ısınma ihtiyacı gibi yerel kırılganlıklar, Erzurum’da afet hazırlığının standart planlama kalıplarını aşan özgün bir yönetim sorunu olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, yerel afet yönetiminde kapasite meselesinin personel, ekipman ve bütçe kadar, kurumlar arası eşgüdüm, bilimsel veri kullanımı ve güven üreten iletişim pratikleriyle birlikte ele alınması gerektiğini açık biçimde ortaya koymaktadır.
Keywords
Abstract
This study examines the multi-actor structure of local disaster management capacity in Erzurum, a province with high earthquake risk, through institutional coordination, scientific risk knowledge and risk communication. Rather than treating local disaster capacity only as a set of formal duties defined in official plans, the study evaluates how these duties correspond to implementation practices, inter-institutional data sharing and the management of local vulnerabilities. Designed as a qualitative case study, the research draws on document analysis of the Türkiye Disaster Response Plan, the Türkiye Disaster Risk Reduction Plan, the Erzurum Provincial Disaster Risk Reduction Plan, strategic plans and performance programs of Erzurum Metropolitan Municipality, and technical reports produced by Atatürk University Earthquake Research Center. These documents are interpreted together with institutional views obtained from AFAD Erzurum Provincial Directorate, Erzurum Governorship, Erzurum Metropolitan Municipality and Atatürk University Earthquake Research Center. The findings show that local disaster capacity in Erzurum has improved at the level of planning documents and institutional structuring; however, limitations remain in the integration of plans with implementation, data sharing, scientific risk knowledge and public risk communication. The study argues that local disaster management capacity should be assessed not only through personnel, equipment and budget, but also through coordination, scientific data use and communication practices that produce public trust.
